Voor fans van hyperpop is underscores, het project van April Harper Grey, al even een vaste waarde. Sinds midden jaren 2010 bouwt ze aan een eigen geluid, maar haar echte doorbraak kwam er met fishmonger in 2021. Dat album groeide snel uit tot een cultfavoriet op platformen als RateYourMusic en Album of the Year, en legde de basis voor een bijzonder trouwe fanbase. Grey positioneerde zich daarmee als iemand die binnen een vaak vluchtig genre toch een duidelijke, herkenbare stem wist te ontwikkelen.
Met Wallsocket in 2023 volgde een plaat die haar status alleen maar versterkte. Die release voelde als een volledig uitgewerkte wereld, met een sterke samenhang en een duidelijke visie. Het was dan ook interessant om te zien welke richting ze hierna zou uitgaan. Met een sterke performance als opener voor Porter Robinson in Amsterdam en een nog sterkere uiting op Les Nuits Botanique Weekender wisten we dat de toekomst heel helder was voor de Filipijns-Amerikaanse artieste. Die eerder vermeldde trouwe fanbase merkten we hier ook heel goed op. Het voelde bijna als een soort sekte waarvan het enige doel het woord voor woord meezingen van elke lijn was.
[embedded content]
Met U kiest Grey niet voor een herhaling van dat concept, maar voor iets directers. De plaat is compacter, scherper afgelijnd en duidelijk meer gericht op het schrijven van sterke, op zichzelf staande nummers. Die keuze pakt opvallend goed uit. U voelt als een album waarop underscores haar gevoel voor pop volledig omarmt, zonder haar eigenzinnigheid te verliezen. De hooks zijn hier sterker en directer dan ooit, en de productie zit constant vol kleine details die de nummers net dat beetje extra geven. Vanaf “Tell Me (U Want It)” en “Music” wordt meteen duidelijk hoe scherp alles is afgesteld. Elk element lijkt bewust geplaatst, zonder dat het geforceerd aanvoelt.
Naar het einde van het album toe is waar alles echt samenkomt. De opeenvolging van “Lovefield”, “Do It” en “Bodyfeeling” vormt het absolute hoogtepunt van de plaat. Hier lijkt Grey haar sound bijna te perfectioneren. “Lovefield” bouwt langzaam spanning op en voelt tegelijk intiem en groots, terwijl “Do It” veel directer en speelser binnenkomt. “Bodyfeeling” sluit die reeks af met een nummer dat verrassend rechtlijnig is, maar daardoor net zo effectief. Het zijn tracks die meteen werken, maar ook na meerdere luisterbeurten blijven groeien. Wat vooral opvalt, is hoe gecontroleerd de chaos aanvoelt. Hyperpop staat vaak bekend om zijn overdaad, maar Grey weet hier exact wanneer ze moet versnellen en wanneer ze net ruimte moet laten. Tracks als “Hollywood Forever” en “Wish U Well” tonen hoe ze verschillende invloeden samenbrengt zonder dat het fragmentarisch wordt. Alles blijft in beweging, maar verliest nooit zijn focus.
[embedded content]
Niet elk moment raakt even hard. “Innuendo (I Get U)” voelt bijvoorbeeld net iets minder uitgewerkt dan de rest en mist wat van de scherpte die de sterkere tracks wel hebben. Het is geen storende uitschieter, maar wel een moment waarop het album even wat momentum verliest. Maar zelfs dit nummer kan je niet echt slecht noemen, de structuur is interessanter dan wat je op veel kant-en-klare popnummers zou vinden. Voor ons is het jammer genoeg gewoon niet zo onmiddellijk als veel van de andere nummers op het album.
Wat U ook interessant maakt, is hoe goed het zich lijkt te lenen voor een livesetting. De nadruk op directe, energieke nummers en duidelijke structuren zorgt ervoor dat veel van deze tracks zich makkelijk laten vertalen naar een podium. Het voelt als een album dat gemaakt is om niet alleen individueel te beluisteren, maar ook collectief te ervaren. Hoewel U minder inzet op één overkoepelend verhaal dan zijn voorganger, ligt de kracht hier net in de consistentie van de songs zelf. Grey toont dat ze niet alleen een sterke producer is, maar ook een scherp gevoel heeft voor wat een popnummer doet werken. Het resultaat is een album dat misschien minder als één geheel aanvoelt, maar wel constant blijft boeien door de kwaliteit van zijn momenten.
[embedded content]
U bevestigt vooral hoe goed underscores geworden is in haar eigen niche. Het is een plaat die hyperpop niet opnieuw wil uitvinden, maar wel tot in de puntjes uitwerkt. En net daarin zit de kracht: een album dat precies weet wat het wil doen, en daar zelden naast zit. Op dit moment komt underscores nog niet naar België of Nederland, maar daar zien we snel wel eens verandering in komen nadat ze haar Amerikaanse tournee ‘Galleria’ in juni afrondt.
Ontdek “Do It”, ons favoriete nummer van U, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.